Ook op juridisch gebied blijft de voetballerij tot interessante ontwikkelingen leiden. Onlangs oordeelde de rechtbank Overijssel dat een vervallen overeenkomst nog betekenis behoudt bij de uitleg van een nieuwe overeenkomst.
Centraal stond de vraag binnen welke termijn de opdrachtnemer drie stages moest regelen voor de voetballer. In de eerste overeenkomst was daarvoor een duidelijke termijn opgenomen: twee voetbalseizoenen. In de tweede overeenkomst ontbrak die termijn, terwijl daarin tevens was bepaald dat de eerste overeenkomst verviel. Toch oordeelde de kantonrechter, bij de uitleg van de tweede overeenkomst, dat ook de daarin opgenomen drie stages binnen twee seizoenen moesten worden geregeld.
Wat was er aan de hand?
De eerste overeenkomst uit september 2022 bepaalde dat de opdrachtnemer drie stages moest regelen in de seizoenen 2022/2023 en 2023/2024. Deze overeenkomst bepaalde expliciet dat afwijking van de nakomingstermijn onwenselijk was, gezien de leeftijd van de voetballer. De voetballer liep uiteindelijk slechts één stage op grond van de eerste overeenkomst, die helaas niet tot een contract leidde.
Vervolgens sloten partijen op 6 september 2023 een nieuwe overeenkomst. In deze overeenkomst stond dat de opdrachtnemer één stage moest regelen bij een Belgische voetbalclub in het seizoen 2023/2024, en wanneer deze stage niet tot een contract leidde, de voetballer ‘twee stages tegoed had’. Over de termijn waarbinnen de opdrachtnemer de aanvullende stages moest regelen, was in de tweede overeenkomst niets bepaald. Wel moest de opdrachtnemer een deel van zijn vergoeding terugbetalen als hij niet alle stages kon regelen. In de tweede overeenkomst stond ook dat de vorige overeenkomst verviel. Toen de opdrachtnemer de twee resterende stages niet regelde, wilde de voetballer zijn geld terug. De opdrachtnemer meende dat geen termijn was overeengekomen en dat hij daarom niet zijn vergoeding hoefde terug te betalen. De voetballer betoogde dat de termijn uit de eerste overeenkomst gold.
Wat oordeelde de kantonrechter?
De kantonrechter kwam tot een andere oplossing aan de hand van de Haviltex-maatstaf. Dit betekent dat de uitleg van de overeenkomst niet enkel afhangt van de taalkundige betekenis van de tekst, maar dat het aankomt op de zin die partijen in die omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan de bepaling mochten toekennen en op wat zij in dat opzicht redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten.
Hoewel de eerste overeenkomst formeel was vervallen, oordeelde de kantonrechter dat de inhoud van die overeenkomst belangrijk is voor de uitleg van de tweede overeenkomst. Een redelijke uitleg van de tweede overeenkomst brengt mee dat de opdrachtnemer voor het regelen van de twee stages, eveneens maximaal twee seizoenen had vanaf het tekenen van de tweede overeenkomst (weer drie stages in twee seizoenen). De opdrachtnemer had dus tot het seizoen 2024/2025 om de twee aanvullende stages te regelen. Nu de opdrachtnemer die stages niet had geregeld, moest hij dus toch een bedrag terugbetalen.
En wat nu?
Uit deze uitspraak blijkt maar weer eens dat het zorgvuldig formuleren van overeenkomsten erg belangrijk is. Partijen moeten niet alleen duidelijk en volledig vastleggen welke afspraken vervallen, maar ook welke afspraken daarvoor in de plaats komen.
Hulp nodig bij het opstellen en aanpassen van overeenkomsten?
Neem contact op met onze ondernemingsrecht advocaten.
Met dank aan Marit Mulders voor het meeschrijven van dit blog.